Ny sida 0

ER MEHMET’İ KURTARMAK!

Tom Hanks’in başrolünü oynadığı, Steven Spielberg yapımı “Er Ryan’ı Kurtarmak” filminde, düşman bölgesindeki bir eri kurtarmanın öyküsü anlatılır.

Amerikalı anne üç çocuğunu savaşta yitirmiştir, Normandiya Cephesi’nde düşman bölgesinde kalan dördüncü oğlunun kurtarılmasını ister. Annenin isteği üzerine Washington’un verdiği emir kesindir. Er Ryan kurtarılacaktır. Yüzbaşı Miller’in askerleri Er James Ryan’ı kurtarmak için savaş içinde savaş verirken bir yandan da emri sorgulamaktadırlar. Bir insanın hayatı için sekiz insanı tehlikeye atmak doğru mudur?

Neyse ki film ‘mutlu son’la biter.

Son derece gerçekçi savaş sahneleriyle bezenmiş, görünüşte savaş karşıtı, ama savaş makinesi ABD hesabına fazlasıyla romantik mesajlar yüklü, gerçekte sadece bir erin kurtarılmasına odaklanıp savaşı tümüyle sorgulamayan bir film.

Bugün de Filistin’de ve Lübnan’da sözümona İsrailli Onbaşı Gilat Şalid’i kurtarma filmi çevriliyor. Filistin ve Lübnan, Normandiya cephesindeki gibi kan gölü. Ne ki, Onbaşı Gilat Şalid’i kurtarma filminde Er Ryan’ı kurtarmanın romantizmi yok. Onun yerine ekranlardan evlerin içine yayılan yanık et kokusu, yanmış, kavrulmuş çocuk ve kadın cesetleri, yerle bir edilmiş evler, hastaneler, okullar, köprüler, elektrik santralleri, su depoları, harabeye çevrilmiş bir ülke.

Film değil, gerçeğin ta kendisi. İsrail ordusu, Onbaşı Gilat Şalid’i kurtarma bahanesiyle bir aydır Lübnan’a vahşet ve ölüm yağdırıyor, yakıp yıkmadığı yer bırakmadı Lübnan’da.

Bombalanan evlerin enkazından çıkartılan parçalanmış insan bedenleri karşısında vicdanların sızlamaması, yüreklerin ezilmemesi mümkün değil; ama, “uluslar arası topluluk” denilen emperyalist ülkeler, katliamı durdurmak için parmaklarını bile kımıldatmıyorlar. BM, katliamı hiç değilse kınama kararı bile alamıyor, uygar(!) Avrupa Birliği ise sadece laf üretiyor. İsrail Genelkurmay Başkanı, uluslar arası topluluğun açık-örtük desteğinden aldığı cesaretle, “Lübnan’ı 20 ila 50 yıl arası geriye bombalayacağız” diye vahşet kusuyor. Türkiye’de ise, İncirlik Üssü’nden TIR’lar dolusu silah ve malzeme sevkiyatı yapılıyor. Dışişleri’nin açıklamasına göre, ihtiyaç fazlası mühimmat ABD’ye geri gönderiliyormuş.

Savaş değil insanlık suçu

Savaş da bir insanlık suçu, ama Filistin’de, Lübnan’da olan biteni savaş diye adlandırmak yeterli olmuyor. Savaş, nispeten denk güçler arasında verilir. Filistin’de, Lübnan’da savaşın ötesinde en modern silahlarla insanlık suçu işleniyor. Hayata merhaba diyeli birkaç gün olmuş bebeleri, anneleri katletmek insanlık suçu değilse, insanlık suçu daha ne olabilir ki...

İsrail ilk kez insanlık suçu işlemiyor. İsrail devletinin kuruluşunda kan ve insanlık suçu var. İsrail, 1948 yılında ABD ve yandaşı emperyalistler tarafından, milyonlarca Filistinlinin zorla çıkartıldığı topraklar üzerinde kuruldu. O günden bugüne bölgede kan ve gözyaşı var.

Milyonlarca Filistinlinin yurtlarından sökülüp atılmasına karşın Arap dünyası, İsrail’in kuruluşunu kabul etti; ama, İsrail, kendisiyle birlikte Filistin Devleti’nin de kurulmasını kabul etmedi. İsrail, kurulduktan sonra komşularıyla barış içinde yaşamak yerine, kendisine bağışlanan topraklarla da yetinmedi, hep, ‘arz-ı mevud’u gerçekleştirme, yani sözüm ona Tanrı’nın vaad ettiği toprakları ele geçirme hayali peşinde koştu.

İsrail, yurtlarından kovulan Filistinlileri ezmek, arz-ı mevud hayali peşinde koşmak yerine Filistinlerin yurtlarına dönme ve bağımsız devlet kurma hakkını tanısa, bulunduğu coğrafya kan deryasına dönmezdi. Ama İsrail’i yöneten şeriatçı-militarist elit, halkını güvensizlik paranoyasıyla tutsak ederek, bulunduğu coğrafyada emperyalizmin fedaisi olmayı yeğledi.

Görünüşte sivil ve demokratik, gerçekte şeriatçı-militarist karakterdeki İsrail devleti, 1967 yılında, Filistin’e ait Batı Şeria ve Gazze bölgeleri ile Suriye’ye ait Golan Tepeleri’ni de işgal etti. Yüzbinlerce Filistinli bir kez daha mülteci durumuna düştü.

Sonraki yıllarda İsrail, işgal altında tuttuğu bölgeleri terk etmeye ve barışçı çözüme yanaşmadı. Filistinliler Oslo barış sürecinde, kendi devletlerini kurmalarına izin verilmesi karşılığında İsrail’i tanımayı ve barış yapmayı kabul ettiler; ama İsrail buna da razı olmadı. Sonuçta, bölgede şiddet şiddeti, savaşlar savaşları izledi. Kazanan hep emperyalizm ve silah tekelleri olurken, Yahudi köktendinciliği karşıtını doğurdu. İran’da İslamcı rejimin kurulmasının ve FKÖ’nün dejenere olmasının da etkisiyle, Filistin ve Lübnan’da, emperyalizmin yaramaz çocuğu siyonizme direnme misyonu, İslamcı Hamas ve Hizbullah örgütlerine geçti. Kadınlar ve çocukların payına ise İslamcı örgütlerin sütresi, İsrail gaddarlığının hedefi olmak düştü.

Sözün özü, bu tarihsel arka plan görülmeden ne söylenirse söylensin, bölgedeki olayları açıklamaya yetmez. Bölgedeki kan ve gözyaşının kaynağında şeriatçı-militarist İsrail devletinin gaddarlığı vardır. Kuruluşundan bu yana yaşanan 60 yıllık süreç, İsrail’in güvenliğini salt askeri metodlarla sağlayamayacağını yeterince göstermiş olmalıdır. İsrail’in Arap dünyasınca kabul edilmiş sınırlarına çekilmesi, Filistinlilerin kendi bağımsız devletlerini kurması, akıl ve vicdanın emrettiği biricik çözüm seçeneğidir.

“Yeni Ortadoğu”

Bugün Lübnan’da ve Filistin’de uyguladığı gaddarlığı İsrail’in kendini koruma içgüdüsüne bağlamak da, tarihsel arka planı ihmal eden bir yüzeyselliktir. İsrail’in kaçırılan erlerini bulmak için saldırdığı, Hamas ve Hizbullah sivilleri kalkan yaptıkları için İsrail ordusunun da sivilleri hedef almak zorunda kaldığı yorumları, fotoğrafın tümünü flulaştıran sığ yorumlardır.

Bu yorumların geçersizliği, İsrail’in kendisi için savaşmaktan çok ABD’nin bölgedeki taşeron terörist gücü olarak hareket ettiği, ABD Dışişleri Bakanı Rice’ın açıklamalarıyla yadsınamaz bir açıklıkla ortaya çıktı.

Rice, İsrail Başkanı Olmert’le birlikte düzenlediği basın toplantısında açık sözlülükle, “yeni Ortadoğu’yu oluşturma zamanının geldiği”ni söyleyerek, asıl savaşın “Büyük Ortadoğu Savaşı” olduğunu ilan etti. Ayaküstü, gelişigüzel edilmiş sözler değildi herhalde.

Yani, asıl amaç, tarih, coğrafya ve toplum mühendisliği ile müslüman coğrafyayı dönüştürerek sözümona bölgenin demokratikleştirilmesini veemperyalist sermaye düzenine daha sıkı bağlarla eklemlenmesini hedefleyen Büyük Ortadoğu Projesi’ni gerçekleştirmektir.

Yinelemek gerekirse, ABD’nin hedefi, kobaylaştırdığı Irak’ta yapamadığını bütün Ortadoğu’da gerçekleştirmek, bu arada sınırları da yeniden çizmektir. “Demokratikleştirilecek” ve sınırları yeniden çizilecek ülkeler listesinde ilk sıralarda Suriye ve İran gözükmektedir. Sonrasında sıra hangi ülkeye gelecektir, bilen biliyor.

Ne ki, Ortadoğu’da sınırları yeniden çizmeyi de kapsayan Büyük Ortadoğu Projesi’ni gerçekleştirmeye, yanında İsrail ve Irak’ta kurdurduğu Kürt Devleti de olsa ABD’nin gücü yetmez. Zaten Irak’ta batağa saplanmışken, “her şeye kadir” askeri gücüyle her istediğini yaptırabileceği zannı yıkılmışken, ABD’nin başka taşeron müttefiklere, en azından “kestaneleri ateşten alacak” müttefiklere ihtiyacı vardır. İlk elde akla gelen taşeron müttefik ise ne yazık ki Türkiye’dir.

İsrail’in Filistin ve Lübnan’da işlediği insanlık suçuna engel olmayan ABD, Lübnan’da konuşlandırmayı düşündüğü uluslar arası güce Türkiye’nin katkısını istiyor, İsrail liderleri de Türk ordusuna ve hükümetine çok güvendiklerini söylüyorlar. Hatta, ABD'nin önde gelen köşe yazarlarından Thomas Friedman, New York Times gazetesinde yayınlanan yazısında, “ABD'nin Irak'ta demokrasi ebeliği değil sivil savaş bakıcılığı yaptığının artık net bir biçimde ortada olduğunu” vurgulayarak, ABD’nin Irak’tan çekilmesini ve Türk ordusuna Irak barış gücü için de görev verilmesini öneriyor. (Referans, 5 Ağustos 2006)

Ve ne yazık ki, Türkiye’yi yöneten hükümet Lübnan’a asker göndermeye heveslidir, ordunun yeni komuta yapısı da başta Yaşar Büyükanıt olmak üzere Büyük Ortadoğu Projesi’ne sevdalı isimlerden oluşmuştur. ABD ünsiyetli medyada ise, dünya yeniden kurulurken çıkması kaçınılmaz savaşlarda Türkiye aktif rol alırsa, Lübnan’a asker gönderirse, hem yeni yüzyılda etkin bir ülke olacağı hem de PKK meselesinde rahatlayacağı yorumları…

Tam da bugünlerde artan PKK eylemleri ve PKK karşısında ABD’nin aslında Türkiye’yi ne kadar sevdiği havası. Havuç niyetine, PKK ile daha etkili mücadele sözleri, Türkiye’nin Osmanlı odaklı emperyal geçmişine vurgular… Tayyip Erdoğan’ı arayan ABD Başkanı Bush, Abdullah Gül’ü arayan Dışişleri Bakanı Rice, “PKK meselesinin vahametini anladıklarını, çözüm için düğmeye bastıklarını” söylüyorlar..

Türkiye’yi yöneten elit, “PKK’ya karşı etkin önlem” masalı okunmasa da Lübnan’a asker göndermeye teşnedir. Çünkü, iktidarda kalmanın güvencesini halk desteğinde değil, ABD icazetinde görmektedir. Çuvalın üstüne bir de ABD Liyakat Madalyası boşuna takılmamıştır.

Oysa büyük güçlerin yanında olmak her zaman kazandırmaz! İktidarlarını sürdürmek ve Osmanlı imparatorluğunu ihya etmek sevdasıyla Alman emperyalizminin yedeğinde dünyayı paylaşma savaşına girenlerin akibetini bilmek isteyen bilir.

Vurgulanmalı ki, bugün ABD emperyalizminin yedeğinde Ortadoğu bataklığına heveslenen işbirlikçi politika, AKP hükümetiyle ortaya çıkmış da değildir. Tayyip Erdoğan ve hükümeti, İsmet Paşa ile başlayan, Menderes, Demirel, Ecevit ve aralarda “our boys” paşalarla süren politikanın mirasçısıdır. Ne de olsa Türkiye bir sermaye cumhuriyetidir.

“Mezarlık bekçiliği”

İsrail’in askeri hedeflerine ulaşmasından sonra Türkiye’nin Lübnan’a göndereceği asker, Doç. Dr. Haluk Gerger’in deyişiyle “mezarlık bekçiliği” yapacaktır. Ama, iş mezarlık bekçiliğiyle kalmayacaktır. Mezarlık bekçiliği sırasında ister istemez, Türk askeri, ülkenin asıl sahipleriyle de çatışmak zorunda kalacaktır.

Daha başka nelerin olacağını sorgulamak, kendisini ülkenin sahibi sayan herkesin sorumluluğudur. En basitinden tüm Ortadoğu ülkelerinin un ufak edildiği projede, bölgenin her şeye karşın en istikrarlı ülkesi Türkiye için de bir “iyilik” mutlaka vardır. (Sahi, BOP’un Eşbaşkanı Tayyip Erdoğan, bir ABD gezisi sırasında projeyi nasıl savunmuştu: “Bu proje içinde Diyarbakır bir yıldız, bir merkez olabilir. Bunu başarmamız lazım...”)

Yönetici elit marifetiyle Türkiye’nin kendi aleyhine bir projeye sürüklenmek istenmesi şaşılacak bir çelişki değil. Malum, Türkiye ABD ile halvet olmuş bir sermaye cumhuriyeti ve eski ABD Genelkurmay Başkanı Myers diyordu ki:

“İkili ve NATO düzeyinde iyi ilişkilerimiz var. Aynen bir evlilikte olduğu gibi, bir ilişkinin sürdürülmesi için çaba gerekir.” (Milliyet, 8 Nisan 2004)

Her şeye karşın yönetici elit istese de Türkiye’yi Ortadoğu bataklığına sürüklemesi kolay olmayacak. Sürüklenirse, gönül ister ki, Türkiye bir de “Er Mehmet’i Kurtarmak” filmini izlemek zorunda kalmasın!

Burası Türkiye!

'İslamcı faşistlerle savaştayız'
Bugün, 19:52 10 Ağustos 2006 Perşembe http://www.haberx.com/

İsrail, mülteci konvoyuna füze fırlattı: 3 ölü, 8 yaralı
11.08.2006, 23:34 http://www.haberx.com/

ABD, İsrail'e 'misket roketi' vermeyi tasarlıyor
11.08.2006, 23:27 http://www.haberx.com/

'İslamcı faşistlerle savaştayız' Bugün, 19:52 10 Ağustos 2006 Perşembe http://www.haberx.com/

İsrail, mülteci konvoyuna füze fırlattı: 3 ölü, 8 yaralı 11.08.2006, 23:34 http://www.haberx.com/

ABD, İsrail'e 'misket roketi' vermeyi tasarlıyor 11.08.2006, 23:27 http://www.haberx.com/

'İslamcı faşistlerle savaştayız'
Bugün, 19:52 10 Ağustos 2006 Perşembe http://www.haberx.com/

İsrail, mülteci konvoyuna füze fırlattı: 3 ölü, 8 yaralı
11.08.2006, 23:34 http://www.haberx.com/

ABD, İsrail'e 'misket roketi' vermeyi tasarlıyor
11.08.2006, 23:27 http://www.haberx.com/