Satılanların ”dini imanı/ inancı” olmaz

Yusuf Küpeli

Biraz önce (27 Mayıs akşamı) Tayyip Erdoğan’ı devlet televizyonunun tüm kanallarında birden tatlı tatlı aynı yalanları söylerken görünce, dayanamayıp zaten elimde olan aşağıdaki metni bir- iki yeni katkı ile yayınlamaya karar verdim.

”Türkiye sevdası”ndan, önemli ”misyonun”dan ”savaş karşıtlığı” na dek daldan dala atlayan konuşma metninin başkalarınca hazırlamış olduğu ve Tayyip Erdoğan tarafından kameraya yakalanmayan gizli ekrandan okuduğu hemen anlaşılıyordu… ”Başbakan” bir ”baba” olarak cocuk ölümlerini ”kınıyordu” ama, katillerin adını ve cinayetin yerini anmıyordu. ”Zorla hiçbirşeyin olamayacağından” sözediyordu ama, saldırgan zorbanın kim olduğunu söylemiyordu.

Aynı ”başbakan” daha dün ABD’nin Irak saldırısına TSK'yı da katmak ve işgalin ardından Irak’a asker yollamak için elinden gelen tüm çabayı fazlasıyla göstermişti ama, başaramamıştı… Şimdi ise sesini tatlılaştırarak kendisine ”barış güvercini” süsü vermeye çalışıyordu. Buna karşın saldırganların adını büyük bir dikkatle ağzına almaktan kaçınıyordu. Saldırganlara karşı barıştan yana somut tavır takınmıyordu… Tüm sözleri, kendisini G 8 toplantısına davet etmiş olan ”Batılı dostları”nın takdirlerini kazanacak biçimdeydi (Siz bu ”dostları” sözünü, kuklalarının cevherini keşfetmiş patronların beğenisi olarak algılayın).

Başta Sabra ve Shatila olmak üzere en önemli katliamların ve son olarak Refah katliamının baş aktörü Ariel Sharon’un koruyucusu ve Irak’ın yıkıcısı W. Bush, G 8 toplantısına davet etmiş olduğu Tayyip Erdoğan’a, gerekli talimatları vermeden önce, herhalde, ”Tayyipciğim, doğrusu sen çalım atmakta beni de Göbels’ide geçtin; senden öğreneceğimiz çok şey var.”, diyerek sıvazlayacaktı.

Gerçekten’de Ortadoğu’da W. Bush’un ve Ariel Sharon’un politikalarını yaşama geçirirken ”müslüman” rolü oynayabilmek ve Müslüman halkı uyutabilmek her babayiğidin harcı değildir… Ve zaten Tayyip adının sözlük anlamı, yumuşatan, yatıştıran demektir. Daha çocukluğundan itibaren önce birileri Tayyip’i yumuşatmışlar, yalana alıştırmışlardır ve O’da şimdi yine başkaları adına halkı aldatıp yumuşatma görevini üstlenmiştir…

Tayyip Erdoğan’ın G 8 toplantısı sırasında W. Bush’dan göreceği yukarıdaki iltifata yanıtı, ”Biz çekirdekten yetiştik; baban senide çocukken bacaklarından tavana assaydı; nasıl daha rahat yalan söylenebileceğini iyice öğrenirdin.”, biçiminde olacaktır herhalde.

Faşizmin tipik özelliklerinden biri, ortaya çıktığı ülkenin halkının inançlarını, yerleşik kültürünü, ülke tarihini, ülkenin değerli tüm insanlarını özlerinden kopartarak yamamama yalanlarla kullanmasıdır.

Uluslarüstü tekellerin faşist politikalarını yaşama geçiren W. Bush’un bir kuklası olarak Tayyip Erdoğan, minareden süngüsü, kubbeden kalkanı, başörtüsü, türbanı, çarşafı ile Türkiye’nin politika sahnesinde sözkonusu faşist yalanları en mükemmel biçimde kullanan kişilerin başında gelmektedir... Yeri gelince bunların hiçbiri ile yakından uzaktan bağı olmayan Atatürk’e bile sarılmaktadır. Atatürk portresinin önünde nutuklar atmakta, hatta ”gerçek Atatürkçü”nün kendisi olduğunu söyleyebilmektedir.

Diğer yandan -herkesin gördüğü gibi- Tayyip Erdoğan, Haçlı Seferi ilanetmiş olan, Müslüman halkların petrollerini gasbeden, aynı halklara ölümlerin en korkunçlarını yağdıran W. Bush’un safında Irak’a asker yollayabilmek, Irak halkına yönelik saldırıya katılabilmek için elinden geleni yapmıştır ve halen yapmaktadır. Şüphesiz Tayyip Erdoğan’ın davranışlarının İslamiyet ile uzaktan yakından bağı yoktur. Ve yine aynı tavrın anti- emperyalist bir mücadelenin önderi ve bu konuda ezilen tüm uluslarrın ilham kaynağı olan Atatürk’ün anlayışı ile de yakınlığı yoktur.

Bir yandan eşini- kızını sımsıkı sarıp sarmalayarak ve türban işini kışkırtarak ”Müslümanlığını” kanıtlamaya ve halkı bu yöntemlerle aldatarak iktidar olmaya çalışan Tayyip Erdoğan, diğer yandan halkının yarısı Müslüman Habeşistan’ın (Etopya) üzerine zehirli gaz bombaları yağdırmış olan faşist Musolini için ”O iyi yürekli bir insandı.,” diyebilen ve basının önünde açıkça ”Bizim kültürümüz İslam kültüründen daha üstündür.,” diyerek islamiyeti aşağılayan ve yine Avrupa’da W. Bush’un baş yardakcısı olarak Irak’a asker yollayan faşist Berlisconi’yi oğlunun düğününe tanık ve en önemli misafir olarak davet edebilmektedir. Tayyip Erdoğan’ın ve yakın çevresinin İslamiyet’i sadece oy avcılığı için kullandıklarına, buna karşın asıl olarak Müslüman halkları katledenlerle, Haçlı Seferi yürütenlerle aynı safta dizçöktüklerine, kıblelerinin Washington olduğuna dair örnekler uzayıp gitmektedir.

Yukarıdaki paragrafta açıklanmış olan gerçeğin en somut son kanıtlarından biri, TBMM’nin 25 Mayıs 2004 günü yapılan Irak ve Filistin sorunları ile ilgili oturumunda sergilenmiştir… Aynı oturumda kendi dışişleri bakanları Abdullah Gül’ü dinleme zahmetine bile katlanmayan AKP’li saylavların oyları ile Irak ve Filistin konularında genel görüşme açılması önerisi reddedilmiştir. Başka bir ifadeyle Meclis’in ”Müslüman” üyeleri, Irak’ta en korkunç işkencelerle, katliamlarla, yıkımlarla karşılaşan Müslümanlar ve yine aynışekilde Filistin’de evleri başlarına yıkılan, katledilen Müslümanlar, vahşice öldürülen masum çocuklar için resmi bir kınama metni hazırlamaktan bile kaçınmışlardır.

Adaleten yana Hıristiyanlar, Kızılhaç Örgütü, İnsan Hakları Örgütleri, Vatikan ve diğer birçok Batılı örgüt Irak’ta ve Filistin’de olanları resmen eleştirirlerken, Müslümanlığı kullanarak Meclis’e girebilmiş olanlar tek bir eleştiri sözcüğünün altına adlarını koymaktan çekinmişlerdir. Ve zaten ”Müslüman” Tayyip Erdoğan bu nedenle W. Bush tarafından -hiç alakası olmayan- G 8 toplantısına davet edilerek politik anlamda güçlendirilmeye çalışılmaktadır. Adamları güç kazanmalıdırki, Ortadoğu’da işleri daha iyi yürüsün, Ortadoğu halklarını çok daha rahat köleleştirebilsinler.

Tesadüfen TV ekranında tanık olduğum Meclisteki olaylar aynen şu şekilde gelişmiştir… Elimde program olmadığı için bilmeyerek açtığım 3ncü kanal, Dışişleri Bakanı Abdullah Gül’ün Meclis’teki konuşmasını naklen vermekteydi ve konuşma birden ilgimi çekti. Yalnız biraz sonraki görüntüler beni şaşırtmaya başladı... Çünkü yıllardır Türk televizyonlarına bakmamış ve özellikle Meclis ile ilgili görüntülere hiç tanık olmamıştım. Tüm haberleri başlangıçta basından alıyordum, daha sonra da internet aracılığı ile almaya başlamıştım.

Salon neredeyse boştu ve oturanların yarısından çoğu sonderece laubali bir tavırla aralarında konuşuyorlar, gırgır geçiyorlar, koltuktan koltuğa geziyorlardı. Dışişleri Bakanı'nın konuşmasını dinlemedikleri gibi dinlemeye çalışanları da engelliyorlardı. Bunlar, gıravatlı, çok şık giyinmiş, çoğu beyaz saçlı tiplerdi. Sohbet edenler arasında saçları sapsarı boyanmış aşırı süslü bir- iki kadında dikkati çekiyordu. Gördüğüm sahneler inanılmaz gibi geliyordu ama, gerçektiler.

Dışişleri Bakanı hiç sinirlenmeden konuşmasını sürdürüyordu- anlaşılan böyle görünümlere yabancı değildi... Oturumu yöneten başkan birsüre sonra bezgin alışık bir ifadeyle ve buna uygun sestonuyla salondakileri susmaları için uyardı. Uğultu geldiğini söyledi. Biraz kestiler ama, beş- on dakika sonra yine aynı ihtar yapıldı. Ortalıkta dolanmalar, salona girip- çıkmalar, diğer oturan bir vekilin omuzuna kolunu atarak laubali kişisel sohbetler vs. Bir isveçli baksa, o eli omuza atanları kesinlikle homoseksüel sanabilirdi…

Konuşma olurken ortalıkta dolanan laubali tiplerin çoğunluğu anlaşılan AKP'li idi ve kendi dışişleri bakanlarını dinlemedikleri gibi, diğer dinleyicileride engelliyorlardı... İngiliz meclisinde de kavga, laf atma, olaylar oluyordu ama, bu ilgiyi gösteriyor. Bunlarsa tüm konuşmalara, herşeye tamamen ilgisizdiler.

İsveç meclisindeki oturumlarda çıt çıktığına ve öyle birilerinin ortalarda dolandıklarına hiç tanık olmamıştım. Herkes -beğensin veya beğenmesi- tüm kuralları büyük bir saygı ile yerine getirir. Getirmediği anda da mevcut pozisyonunu kolayca yitirebilir. Bu sadece Parlemento’da değil, tüm kurumların toplantılarında böyle olur. Karşımdaki ”Yüce Meclis”in toplantısında ise gözüktüğü kadarıyla kural mural yoktu ve beni şaşırtan da bu olmuştu...

TBMM denen yerde, "yüce meclis" diye poh pohlanan o çatının altında, binlerce insanın oyunu alarak gelip yağlı- ballı bol maaşlı yaşam sürdürenler en önemli hayati dışpolitika konularıyla ilgilenmiyorlar, hiçbirşeyi dinlemiyorlardı. Kısacası, sorumsuzluklarının sınırı yoktu ve kürsülerde- kahvelerde nutuk atarlarke hepsi "Müslüman"dı. Dinleme zahmetine katılmadıkları oturumun konusu ise, Irak'ta ve Filistin'de katledilen ve katledilmekte olan Müslüman halklardı. Aslında konu Türkiye'nin en yakıcı sorunlarından biriydi.

Aynı manzaralar Onur Öymen, Balıkesir saylavı cerrah hekim Turhan Çömez ve Şükrü Elekdağ konuşurkende sürdü. Salondakilere tekrar tekrar benzer uyarılar yapıldı... Turhan Çömez bir hekim olarak -gezip gördüğü- Irak’taki ilaçsız hastahanelerden, durumun inanılmaz derecedeki korkunç insani boyutlarından sözderken, ”Müslüman” vekiller dalgalarını geçiyorlar, aralarından kaynatıp tatlı tatlı sohbet ediyorlardı…

Sözkonusu dört konuşmanın ardından konu ile ilgili olarak genel görüşme açılması önerisi oya sunuldu... Oylama başlarken ve sürerken yaşananlar beni bir kez daha şaşırttı… O bomboş salon birden kalabalıklaşmıştı. Oylama olacağını haber alarak dışarıdan biryerlerden gelenler Meclis salonunun girişlerinde kümelenmişlerdi. Yerlerine oturma zahmetine bile katlanmıyorlardı... Oturum sürerken koridorlarda veya kantinde dalga geçtikleri anlaşılan bu "vekiller", hemen yeniden kolayca tüymeye hazır bir pozisyonda salonun giriş kapılarının yanında ayakta bekliyorlardı.

Oylama önce elle yapıldı. Bu işi ilkokul öğrencileri yapsalar, çok daha ciddi davranırlardı herhalde. Oturumu yöneten vekil, oturanlara ve ayakta kümelenenlere, ellerini doğru dürüst tekrar kaldırmaları için ihtar etti. Sonunda sayımı yapanlar aralarında anlaşamadılar. Bu koskoca gıravatlılar kimin ne oy verdiğini doğru dürüst sayamıyorlardı. Ve zaten böyle gayriciddi bir oylama, yerine oturmadan ayakta oy vermek vs. anlaşılır işler değildi...

Sayımda anlaşma olmayınca elektronik oylamaya geçildi... İşin -komik değil- acıklı yanı, başkan, nasıl oy vereceklerini ayrıntıları ile anlattı. Kimbilir bu Meclis’in kaçıncı oturumu idi ve yine kimbilir meclis başkanı artık ezberlemiş olduğu bu sözleri kaçıncı kez tekrarlıyordu? Başkan, düğmelere basarak oy verme işini beceremezlerse teknik elemanlardan yardım istemelerini vekillere öğütledi. Ve sonunda o koskoca gıravatlıların birçoğu bu basit işi beceremediler ve birileri gelip onlara yardım ettiler.

Bunlar nezamandan beri o mecliste idiler? İlk kezmi oy veriyorlardı? Neden Meclis'e gelmişlerdi? Aslında neye ilgileri vardı? Anlaşılması zor.

Hiç dinlememiş, ilgilenmemiş oldukları bir konu ile ilgili oy kullanan bu "vekillerin" önceden talimat almış olduklarını anlayabilmek hiçte zor değildi. Belliydi, genel görüşme açılmasını engelleyen oyları kullanmaları için Tayyip Erdoğan’dan talimat almışlardı. Peki Tayyip Erdoğan’a talimatı veren kimdi? Bu sorunun yanıtı, Tayyip’in ”Batılı dostları”na bakıldığı zaman kendiliğinden ortaya çıkmaktaydı.

Sonuçta, Ortadoğu halklarına yönelik saldırıyla, Irak ve Filistin’de sürüp gitmekte olan katliamlarla ilgili olarak genel görüşme açılması önerisi "Müslüman" çoğunluğun oyları ile reddedildi. Bunların çoğunluğu elektronik oylama yapılırken bile yerlerine yarım oturmuşlardı. Görüldüğü kadarıyla ne kendilerine, ne de başkalarına saygıları ve güvenleri vardı.

Aynı kişiler "demokrasi"den sözediyorlar, ”demokrasi” adına başörtüsü- çarşaf işlerini önplana çıkartıp kışkırtıyorlardı ama, Irak’ta ve Filistin’de masum sivil Müslümanların katledilmelerine izin veriyorlardı. Anlaşılan, Refah’da beyaz bir güvercin gibi avlanarak öldürülen o üç yaşındaki kız çocuğu için bile taşlaşmış yüreklerinde yer yoktu. Çocukken Hans Christian Anderssen’in ”Kibritçi Kız” masalını okuyup duygulanmadıkları belliydi ama, İslamiyet’in kutsal kitabında yeralan haksızlıklara yönelik surelerden tek birtanesini  dahi de okumamışlarmıydı? Kimlerdi bunlar ve gerçekten neye inanıyorlardı?

Geçenlerde İslamiyet üzerine Müslümanlara ders vermeye kalkan o ”Oval Ofis” in Clinton'u ile Ortadoğu’da katılmış olduğu bir toplantıda ”Para’nın dini imanı olmaz!” diyerek İslam ülkeleri arasındaki dayanışma önerilerini elinin tersiyle iten Tayyip Erdoğan, yukarıdaki sorunun yanıtını bu ”özdeyişiyle” en güzel biçimde vermişti… Tayyip ve benzerlerinin inandıkları tek şey para ve iktidardı şüphesiz. Tayyip’i ve benzerlerini satınalacak paranın ”dini imanı olmazdı” ama, o paralar Tayyip gibilerin ceplerini doldururken İslamiyet işporta tezgahına çıkartılıp pazarlanabilirdi.

İş halkı aldatmaya gelince minareler süngü, kubbeler kalkan olur; allı- morlu başörtüleri çarşaflar politik işporta tezgahlarını doldurur; ”allı verelim morlu verelim, sarılı verelim; dar geldiyse bol verelim, açık geldiyse koyu verelim !” derken işler rahatca bitirilebilirdi. O dilenci kılıklı 12 Eylül yardakçısı Fethullah’ın ”İslami” şirketleri "helal" markaları ile dini pazarlayarak para basarlarken, kasalarını doldurdukları ”dinsiz imnansız paralarla” Tayyip gibi yetenekli iş bitirici- oy yankesicisi gençleri tesbit edip satınalabilirlerdi.

Tayyip’i ve benzerlerini satınalacak "paranın dini imanı olmadığı" için, Müslüman halkların petrollerini gaspetmek ve Batı’nın ve Japonya’nın enerji musluklarını eline alarak dünyanın tek hakimi olabilmek için Haçlı Seferi başlatmış olan W. Bush’un emrine rahatça girilirdi. Parayı veren düdüğü değil, Tayyip’i öttürürdü. Ve Tayyip, 27 Mayıs 2004 günü televizyon ekranlarında yüzüne taktığı dilenci maskesiyle ”kendisininde baba olduğunu” söyleyerek şansız çocuklarını dahi politik işporta tezgahında piyasaya sürerken, ortağı W. Bush ve Ariel Sharon üç yaşındaki kız çocuklarını rahatça avlamayı sürdürürlerdi.

Yusuf Küpeli

Yusuf@comhem.se

27 Mayıs 2004